آدمک اخر دنياست بخند..?

 
 
نویسنده : مهدی . - ساعت ۳:٥٤ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٤/۸/٦
 

زندگی  صحنه يکتای هنرمندی ماست
                هر کسی نغمه خود خواند و از صحنه رود
                صحنه پيوسته به جاست
                خرم آن  نغمه که مردم بسپارند  به ياد...

 


 
 
 
نویسنده : مهدی . - ساعت ۳:۱۸ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٤/۸/٦
 

 

از عشق تو از غافله من جا ماندم        امروز که رفت. در انتظار فردا ماندم   


 
 
 
نویسنده : مهدی . - ساعت ۳:٠٧ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٤/۸/٦
 
من...

     در آخـريـن تقاطـع جــدول هـم

    جايی برای حل شدن من نيست

     اينجا کسـی درسـت نمـی داند

     ابهام خط آخر جدول چيست؟

 


 
 
 
نویسنده : مهدی . - ساعت ۳:٤٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/۸/٢
 

 

در اتاقی که به اندازه ی یک تنهاییست دل من

که به اندازه ی یک عشقست

به بهانه های ساده ی خوشبختی خود می نگرد

به زوال زیبای گل ها در گلدان

به نهالی که تو در باغچه ی خانه مان کاشته ای

وبه آواز قناری ها

که به اندازه ی یک پنجره می خوانند


 
 
 
نویسنده : مهدی . - ساعت ٦:۳٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/۸/۱
 

 

پشت هر پس کوچه گرگی در کمين      دشنه ای کرده در آستين   دوست از من کنده پوست            ضربه کاری نه از دشمن از اوست


 
 
 
نویسنده : مهدی . - ساعت ۳:٠٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/۸/۱
 

 

تو می دانی که

من از میان همه نعمتهای جهان آنچه

را برگزیده ام ودوست دارم

تنهایی است.این نگهبان سکوت!

تنهائی تمام وجودم؟منو تنها بزارين


 
 
 
نویسنده : مهدی . - ساعت ۳:٠٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/۸/۱
 

چنان دل کندم از دنيا که شکلم شکل تنهائيست


 
 
 
نویسنده : مهدی . - ساعت ٧:٥٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/٧/۳٠
 

باز يکی بود يکی نبود  ميگزره دنيا مثل رود

همراه رود يا دير يا زود  بايد بريم مسافريم