آدمک اخر دنياست بخند..?

 
 
نویسنده : مهدی . - ساعت ۳:٤٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/۸/٢
 

 

در اتاقی که به اندازه ی یک تنهاییست دل من

که به اندازه ی یک عشقست

به بهانه های ساده ی خوشبختی خود می نگرد

به زوال زیبای گل ها در گلدان

به نهالی که تو در باغچه ی خانه مان کاشته ای

وبه آواز قناری ها

که به اندازه ی یک پنجره می خوانند